تبلیغات مذهبی از طریق خطابه و سخنرانی و گفتگوی چهره به چهره با مردم، از راههای مؤثر در پیشرفت دین، ارشاد و راهنمایی مردم به راه راست و سعادت، ارتقای سطح آگاهی دینی مردم و دوری آنان از گناهان و آلودگیهاست. این نوع تبلیغ به صورت سنّتی در جامعه ما رایج بوده و ریشه در عصر نبوّت و امامت دارد و مردم از قدیم با آن آشنا بوده و هستند و دل به آن می سپارند و از سخنرانیهای شیوا و فصیح، استقبال می کنند؛ اما در عین حال، امروز با رواج انواع رسانه های گروهی و ابزار پیشرفته تبلیغی و اطلاع رسانی، با چالشهایی جدّی رو به رو گردیده است که برای حفظ و تداوم آن توجه به یک سلسله بایدها و نبایدها ـ که برخی از آنها از قدیم نیز مطرح بوده ـ ضروری است. در این نوشتار، به صورت فشرده برخی از این مباحث را مورد بررسی قرار می دهیم.
تبلیغ چیست؟
تبلیغ در مفهوم کلی آن، عبارت است از: «رساندن پیام به دیگری از طریق برقراری ارتباط به منظور ایجاد دگرگونی در بینش و رفتار او، و بر سه عنصر اصلی: پیام دهنده، پیام گیرنده و محتوای پیام مبتنی است.»
برخی از تحلیلگران این رشته، «ابزار تبلیغ» و برخی دیگر «هدف» را نیز جزء عناصر تبلیغ دانسته اند و در یک جمع بندی می توان عناصر تبلیغ را بدین گونه فهرست بندی کرد:
1. پیام دهنده (مبدأ پیام)؛
2. پیام و محتوای آن؛
3. پیام گیرنده (مقصد پیام)؛
4. هدف از پیام رسانی؛
5. ابزار پیام.